گفتا که می بـوسـم تـرا،  گفتم تمنی میکنم                   گفتا اگر بینـد کسی، گفتم که حاشـا میکنم

گفتا ز بخـت بد اگر، ناگه رغـیب آید ز در                    گفتم که با افسونگری، اورا ز سر وا میکنم

گفتا که تلخی های مَی، گر ناگـوار افـتد مرا                 گفتم که با نوش لبم، آنرا گـوارا میکنم

گفتا چه می بینی بگو، در چشم چون آئینه ام                گفتم که من خود را در آن، عُـریان تماشا میکنم

گفتا که از بی طاقتی، دل قـصـد یغـما میکند                 گفتم که با یغـماگران،  باری مُـدارا میکنم

گفتا که پیـونـد ترا،  با نقـد هستی میخرم                     گفتم که ارزان تر از این، من با تو سودا میکنم

گفتا اگر از کوی خود، روزی ترا گفتم بُـرو                  گفتم که صـد سال دگر، امروز و فـردا میکنم

شعری از سمین بهبهانی