درباره هر آنچه که زیباست ، مینویسم....

کوک کن ساعتِ خویش !

اعتباری به خروسِ سحری ، نیست دگر

دیر خوابیده و برخاسـتنـش دشـوار است

کوک کن ساعتِ خویش !

 که مـؤذّن ، شبِ پیـش

 دسته گل داده به آب

 و در آغوش سحر رفته به خواب ...

کوک کن ساعتِ خویش !

شاطری نیست در این شهرِ بزرگ

که سحر برخیزد
                             
 شاطران با مددِ آهن و جوشِ شیرین
                                                 
دیر برمی خیزند

کوک کن ساعتِ خویش !

 که سحر گاه کسی

 بقچه در زیر بغل ، راهیِ حمّامی نیست

که تو از لِخ لِخِ دمپایی و تک سرفه ی او برخیزی

کوک کن ساعتِ خویش !

 رفتگر مُرده و این کوچه دگر

خالی از خِش خِشِ جارویِ شبِ رفتگر است

کوک کن ساعتِ خویش !

 ماکیان ها همه مستِ خوابند

  شهر هم . . .

 خوابِ اینترنتیِ عصرِ اتم می بیند

کوک کن ساعتِ خویش !

که در این شهر ، دگر مستی نیست

که تو وقتِ سحر ، آنگاه که از میکده برمی گردد

از صدای سخن و زمزمه ی زیرِ لبش برخیزی

کوک کن ساعتِ خویش !

اعتباری به خروسِ سحری نیست دگر ،

 و در این شهر سحرخیزی نیست

 و سـحر نـزدیک است .....

+ نوشته شده در  پنجشنبه نوزدهم اسفند ۱۳۸۹ساعت 8:54  توسط مجتبی   |