دل من دير زمانی است كه می پندارد 

:« دوستی » نيز گلی است ؛

ساقه ترد ظريفی دارد 

.بی گمان سنگدل است آنكه روا می دارد

- دانسته-بيازارد !

در زمينی كه ضمير من و توست ،

دانه هايی است كه می افشانيم 

برگ و باری است كه می رويانيم

زندگی را به دل‌انگيزترين چهره بيارايد 

.آنچنان با تو در آميزد اين روح لطيف ،

كه تمنای وجودت همه او باشد و بس .

بی‌نيازت سازد ، از همه چيز و همه كس .

زندگی ، گرمی دل های به هم پيوسته ست

تا در آن دوست نباشد همه درها بسته ست .

در ضميرت اگر اين گل ندميده است هنوز ،

دانه ها را بايد از نو كاشت .

آب و خورشيد و نسيمش را از مايه جان

خرج می بايد كرد .رنج می بايد برد .دوست می بايد داشت !

با نگاهی كه در آن شوق برآرد فرياد

                                                فریدون مشیری