مي ترسم از اين روزها كه مي گذرند

مرا تكه تكه با خود ببرند

مرا و تكه هاي روحم را

كه نسلي از روياي دگرند

بگو اين ابرها چرا مي بارند؟

انگار كه بر آسمان سر بارند!

نمي دانند كه بي چترم بي تو

و با گريه شان مرا مي آزارند

من آرامش و نجوا مي خواهم

از لبانت كمي صدا مي خواهم

كه صدا مي زند اسم كوچكم را

و لحظه هاي با تو را مي خواهم

اگر بداني چنين شده ام

و با يادت عجين شده ام

لحظه اي رهايم نمي كني

انفجاري بعد از مين شده ام

چنان زمينم زده اين رويا

كه شده ام شبحي در دنيا

شده است شكل بي رنگي

همان الههء بي پروا

                                                                                       از وبلاگ زیر چتر آفتاب